Geluk verdubbelt als je het samen met een ander deelt.

Over mij

Als kind was ik een beetje een buitenbeentje.
Wie ik was of wat ik dacht of hoe ik me voelde, dat wisten maar weinig mensen.
Ik paste me altijd prima aan en gaf de sociaal wenselijke antwoorden, net een kameleon.
Op school was ik geen hoogvlieger.
Een mavo klantje, meer zat er niet in volgens de docenten op de basisschool.
Bijzonder stimulerend zulke opmerkingen.

De docenten zagen alleen een meisje die graag lachte en plezier maakte op school, alleen zagen zij niet de zorgen en het verdriet van haar.
Belangrijk was het ook toen, een goed rapport, zodat je over kan naar de volgende klas.
Ja, dat heette toen nog zo.

Ik heb me bijzonder verloren gevoeld omdat niemand me zag zoals ik werkelijk was.
Goed, was ik in het ieder geval niet want dat kreeg ik met regelmaat te horen.
Toen deelden ze nog geen diagnoses uit anders had ik er vast 1 of 2 gekregen.

Hoe er in mijn jeugd met me is omgegaan  heeft een grote invloed gehad op mijn leven. Ik heb hard gewerkt om te ervaren dat ik wel goed genoeg ben en er toe doe.
En er zit zeker meer in me dan een mavo klantje, nu is studeren bijna een hobby van me.
Komt goed van pas deze hobby, het heeft me zoveel meer kennis  opgeleverd over onder andere de ontwikkeling van kinderen.
Hoe anders kan het gaan. 🙂

Nu zie en hoor ik nog steeds dat alleen cijfers op school tellen. Als je maar goed mee kan komen en je past bij de gemiddelden dan tel je mee.
Oh wee als je anders bent en niet mee loopt in de pas.
Loop je een beetje uit de pas dan trekt school aan de bel en worden alle registers open getrokken om je kind in een zorg traject te duwen.
Dit begint al erg jong, en ja ik heb ook gedacht dat dit de goede weg was.
Nu weet ik wel beter.

Ik baal daar zo enorm van, dat er gedacht wordt als er maar een diagnose is, dat dan alles wel goed komt.
Onzin, daarmee heeft een kind alleen een diagnose, voor de rest van zijn leven met alle gevolgen van dien.
Ik vraag me dan af, is er niemand die kijkt hoe het dan toch kan dat een kind “anders” is?

Hoe kan het dat….

Ik stel deze vraag wel.
Kies ik hierdoor voor de makkelijkste weg?
Nee, alleen weet ik dat dit voor mij de goede weg is.
Ik ben er zeker van dat achter veel gedrag iets anders zit wat terug te vinden is in het lichaam.
Het is in één zin niet uit te leggen hoe ik werk, ik weet dat het werkt.

Wat een geweldig werk heb ik toch.

Ik geniet enorm van de kinderen die bij me komen. Ik straal mee als ik het blije gezicht zie als mij verteld wordt dat ze wel dat moeilijke boek hebben gelezen of nu toch iets hebben gedaan wat ze eerst nog niet durfden.
Ik word blij en zelf soms ontroerd het me om de ontspanning bij de ouders te zien.
De verhalen die ze me vertellen dat hun kind zo opbloeit en ineens dingen durft en kan wat ze daarvoor echt niet konden.

Wat ik je nog meer over mij wil vertellen.

Ik heb gekozen om vooral te doen wat ik leuk vind en werk graag doelgericht en ga snel tot actie over. Daarom straal ik veel en vaak, zeker ook in het contact met de kinderen.
Soms raakt het contact me zo dat ik echt even een knuffel moet geven.
Verder ben ik een doener. De dingen die ik doe, doe ik vol overgave.

Nog net iets meer over mij

Het lijkt of ik de rust zelf ben, alleen als je me kent dan weet je dat ik van enthousiasme werkelijk kan stuiteren.
En dat stuiteren kan over echt van alles zijn.
Stuur me een foto van een insect dan stuiter ik al, ik vind ze zo mooi.
Nee, in mijn praktijk vind je ze niet, dieren hebben vrijheid nodig net als ik.
Om ook mee te doen in deze hippe digitale wereld maak ik met veel plezier vlogs over mijn “saaie” privé leven.
Als vrolijk Fries woon ik met veel plezier in het Groningse Oude Pekela samen met mijn grote liefde Theo.
Samen hebben we een prachtige dochter, 2 geweldige zoons, 2 lieve schoondochters en 2 te schattige kleindochters.

Liefs,

Monique Postema

‘Wat me zo beweegt om zo bezig te zijn met kinderen. Ik wil graag de wereld een  beetje mooier maken en graag weer vreugde en verbinding zien tussen ouders en kinderen.’